سه كار كوتاه (شايد داستانواره )  وكمي شعر :

1

توي كوچه اي كه بن بست است منتظر تاكسي مي مانم .تاكسي مرا به كوچه اي مي برد كه در انتهاي بن بست است ،به  خانه اي مي روم كه در انتهاي بن بست است .روي درخانه تصوير آدمي را كشيده اند كه در انتهاي بن بست است .وارد خانه مي شوم روي تمام ديوارها تصوير آدمي را قاب كرده اند كه در انتهاي بن بست است .وارد اتاق كه مي شوم خودم را مي بينم كه از سقف آويزان است درست مثل آدمي كه در انتهاي بن بست بود .

2

توي صف نانوايي زن با زنبيلي  قرمز كه رنگ چرك گرفته است منتظر نان تازه است .

مردي با لباس شيك وماشيني كه پلاكش همرنگ زنبيل زن است از راه مي رسد نانهاي تازه را مي گيرد وميرود.زن با زنبيلي پر از خالي به خانه برمي گردد.زن وبچه هايش در انتظار پخت بعدي نانوايي  به خواب مي روند.

3

در را كه باز كرده ام  قفل مي كنم وبه خيابان مي روم .مغازه ها هنوز بسته است ،نانوايي ها در حال تعطيل شدن است وپياده روها در حال آب وجارو درست مثل آدمي كه خودش را آراسته مي كند تابه مهماني برود يا يا مهماني بيايد .آدمهاي بيدار خواب آلود از كنارم رد مي شوند......

به اداره كه مي رسم رئيس ها با اقتدار وارد مي شوند ،شايد به دستوراتي كه قرار است صادر كنند فكر مي كنند كارمندان جلوي رئيس بلند مي شوند وبه دستوارتي فكر مي كنند كه قرار است صادر شود .اما تيترهاي داغ روزنامه دستورات  رئيس را در حاشيه قرار مي دهد .البته تا وقتي رئيس تيتر روزنامه نباشد .........

ظهر است آدمهاي خواب آلود بيدار از اداره ها بيرون مي آيند .به خيابان مي آيم .مغازه ها در حال بسته شدن است .نانوايي ها هنوز باز نشده اند ..پياده روها خميازه كشان در حال تكاندن گرد و غبار از لباس مهماني شان مي باشند .

قفل را مي چرخانم.در را باز مي كنم و وارد خانه مي شوم .

1

پشت مي كنم

به قبيله اي

كه قابيل كشي را پيشه اند

وقبله ام را

 تغيير مي دهم

از مغرب غربت به

مشرق چشمهايت

وقتي

 در گلدسته هاي اين شهر

هيچ كس

اذان نمي گويد.

2

از دسيسه دستها

تا حيله حرفها

ابليسي متولد مي شود

 به نام انسان .

 شیروان آذر ۸۷